Tuesday, February 10, 2015

Αν σε βγάλει ο δρόμος εδώ.....

να ξέρεις πως δεν είσαι μόνος σου....
Έχω καιρό να δημοσιεύσω κάτι, γιατί η τύχη με πήγε στην  Μυστική Πύλη ένα γκρουπ στο facebook όπου η Βίκυ, που τυχαία βρεθήκαμε εδώ σε αυτό το μπλογκ πριν πέντε χρόνια και κάτι, αποφάσισε πως οι πιο τυχερές θα έπρεπε να ανοίξουμε την αγκαλιά μας να δώσουμε δύναμη σε όσους και όσες περνούν τώρα το δύσκολο δρόμο της εξωσωματικής γονιμοποίησης.
Το γκρουπ είναι κλειστό, ώστε όποιος είναι μέλος μόνο να βλέπει τι καταθέτει ο καθένας εκεί, και να μην βρίσκεται στην δύσκολη θέση συγγενείς και φίλοι του να βλέπουν τι γράφει και που το δημοσιεύει.

Αν λοιπόν θέλεις να παραπονεθείς, να γκρινιάξεις, να μαυρίσεις, να πάρεις δύναμη, να ρωτήσεις, στην Μυστική Πύλη θα το κάνουμε όλες μαζί , μαζί σου.

Friday, April 05, 2013

Σκέψεις...ξανά!

Η Εξωσωματική είναι ένα μεγάλο ΤΑΞΙΔΙ. Ταξίδι στο μέσα μας πρώτα και μετά ένα ταξίδι σε μάθημα ζωής. Σε έναν κόσμο αγγελικά πλασμένο θα ήταν το ιδανικό, κάθε πρώτη προσπάθεια να έφερνε ένα μωρό. Τότε όλες οι απαντήσεις μας θα ήταν... ''Έλα βρε, η δεύτερη είναι και η τελιωτική.'' Δεν θα είχαμε προλάβει όμως να βρούμε το απόσταγμα αυτού του ταξιδιού γιατί όλες μας χρειαζόμαστε διαφορετικό χρόνο να ταξιδέψουμε. Όσο τολμάμε να λέμε ότι παλεύουμε για ένα παιδί, ανοιγόμαστε και συναντάμε κι άλλες κοπέλες που έχουν κάνει ένα παρόμοιο ταξίδι με μας, δεν είμαστε μόνες. Πάνε 14 χρόνια που γέννησα τις δίδυμες, κι όμως, κάθε φορά που βλέπω μια φωτογραφία μωρού εδώ μέσα, κι έχοντας διαβάσει την ιστορία μιας κοπέλας, που το ομολογώ μπορεί να μη θυμάμαι το όνομά της, θυμάμαι όμως πότε πήγε στο μικροβιολόγο, πότε έκανε το τεστ, πόσο έδειξε, και μετά από λίγο καιρό βλέπω κάτι πατουσίτσες, κλαίω... Με την ίδια λαχτάρα που έκλαψα όταν είδα τα δικά μου. Και λογαριάζω αυτές τις πατουσίτσες δικές ΜΑΣ. Τολμώ να αναφέρομαι σε συζητήσεις με φίλες εδώ γύρω ως , το δικό ΜΑΣ μωρό. Κι όταν με ρωτάνε οι δικοί μου ''Μα την ξέρεις την κοπέλα;;;;'' χαμογελάω. Ξέρω τι έχει ζήσει. Ξέρω τι έχει περάσει. Γιατί το έχω ζήσει σε ένα βαθμό κι εγώ. Ίσως μεγαλύτερο ίσως μικρότερο.... τι σημασία έχει....; Σημασία έχει ότι τα ΚΑΤΑΦΕΡΑΜΕ!!! Και τώρα που τα καταφέραμε εμείς, νιώθουμε την ανάγκη να χτυπήσουμε φιλικά στην πλάτη τις νέες γεμάτες αγωνία παρουσίες που έρχονται ότι τελικά... ''Εκεί που ήμασταν είσαστε.... και εδώ που είμαστε θαρθείτε ρε γαμώτο... Δεν μπορεί! Θαρθείτε!!!!!''

Sunday, May 09, 2010

Νέα σελίδα...

Εξωσωματική γονιμοποίηση

Νέα σελίδα από έναν νέο διαδικτυακό φίλο....

Friday, March 19, 2010

Εξωσωματική και ελπίδα...

Θέλω και από εδώ να ευχαριστήσω τον Παναγιώτη Μαυραγάνη, δημοσιογράφο του Ελεύθερου Τύπου για το άρθρο του φυσικά μα ιδιαίτερα για τον τρόπο που το προσέγγισε όπως και την καλή διάθεση να μου ζητήσει την άδεια να δημοσιοποιήσει την δική μου εμπειρία.

Το άρθρο βρίσκεται εδώ και ομολογώ πως μου άρεσε πολύ γιατί έχει αγγίξει πολλά κρυφά σημεία...

Παναγιώτη....
Τιμή μου ειλικρινά.

Thursday, January 21, 2010

Η ιστορία της Βίκυς

Όταν αποφάσισα ότι η στιγμή ήταν κατάλληλη για να γευτώ τη Μητρότητα ήμουν ήδη 30 ετών. Είχα τελειώσει τις σπουδές μου και είχα αποκατασταθεί επαγγελματικά. Ο "κόσμος" βρισκόταν στα χέρια μου και ήμουν πανέτοιμη να παίξω το ρόλο της ζωής μου….το ρόλο της "μητέρας". Γνώριζα πολύ καλά τις συνέπειες αυτής της απόφασης, που είχε ριζώσει για τα καλά στο μυαλό μου. Ήταν όλα τόσο καλά σχεδιασμένα, το πρώτο μου παιδί θα το έφερνα στη ζωή στα 31 μου και μετά από δυο χρόνια θα αποκτούσα το δεύτερο…..δεν είχα προτιμήσεις για το φύλλο των παιδιών στόχευα όμως στον τέλειο συνδυασμό ..ένα αγόρι και ένα κορίτσι.
Και οι προσπάθειες άρχισαν!!! Τους πρώτους μήνες η ψυχολογία μου στο ζενίθ, η αισιοδοξία μου αστείρευτη, τα όνειρα μου πολύχρωμα, οι μέρες περνούσαν γρήγορα γεμάτες σχέδια και στόχους άριστους …μα πάνω απ’ όλα εφικτούς! Καθώς όμως ο χρόνος περνούσε, μέσα μου,τα χρώματα άρχισαν να ξεθωριάζουν, ανασφάλεια σιγά-σιγά φώλιαζε στην ψυχή μου…. ένα συναίσθημα ξένο προς το χαρακτήρα μου άρχισε να με στοιχειώνει. Ερωτήματα ατελείωτα
- πώς είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό σε μένα;
- τι έκανα λάθος;
- ποιες οι αμαρτίες που πλήρωνα;
Όταν η προσπάθεια πια για φυσική σύλληψη ξεπέρασε τις αντοχές μου… πήρα την απόφαση να περάσω στο επόμενο βήμα. Κανόνισα το πρώτο μου ραντεβού με τον γυναικολόγο. Την ημέρα που πέρασα την πόρτα του ιατρείου του - όχι για το ετήσιο τεστ Παπανικολάου - ήταν και η έναρξη του αγώνα μου… αγώνας που διήρκεσε 6 συνεχόμενα χρόνια.

 

 

Μετά από αρκετές εξετάσεις μου προτάθηκε να ξεκινήσω με την πιο απλή μέθοδο υποβοηθούμενης αναπαραγωγής… τη σπερματέγχυση. Το σοκ μεγάλο… η τόσο οργανωμένη ζωή μου σε όλα τα επίπεδα άρχισε να καταρρέει μέρα με τη μέρα… η ζωή μου που τώρα φάνταζε σαν κάστρο κατασκευασμένο από τραπουλόχαρτα έτοιμο να καταρρεύσει. Οι δυο πρώτες σπερματεγχύσεις αποβήκαν άκαρπες…. στην Τρίτη όμως είχα την πρώτη μου εγκυμοσύνη που κατέληξε σε παλινδρόμηση του έμβρυο την 8η εβδομάδα της κύησης. Δεν στενοχωρήθηκα πολύ…. έτυχε είπα στον εαυτό μου και συνέχισα… Έκανα 10 στη σειρά μέχρι να πάρω την απόφαση να περάσω στο επόμενο βήμα.
Έκανα λαπαροσκόπηση... στην οποία αφαιρέθηκε μια κύστη και ακολούθησε μια περίοδος θεραπείας 4 μηνών. Η περίοδος αυτή ήταν και η δυσκολότερη. Κλείστηκα στον εαυτό μου. Δε μπορούσα να κάνω κάποια προσπάθεια (αφού ο γιατρός μου είχε διακόψει την περίοδο) ενώ το μόνο που έμενε ήταν οι σκέψεις… Σκέψεις που με τυραννούσαν καθημερινά
- θα τα καταφέρω άραγε κάποτε να γίνω μάνα;
- Τι νόημα θα έχει η ζωή μου χωρίς την παρουσία παιδιών;
Κατηγορούσα καθημερινά τον εαυτό μου που καθυστέρησα τόσο τη σκέψη για παιδί… έπρεπε να το είχα κάνει όταν ήμουν νεότερη, όταν είχα μεγαλύτερες αντοχές. Η σχέση με τον άντρα μου παρουσίασε τα πρώτα σύννεφα. Παγωμένοι και οι δύο, δε συζητούσαμε, κλειστήκαμε ο καθένας στο δικό του κόσμο και οι συζητήσεις γύρω από το πρόβλημα της υπογονιμότητας ανύπαρκτες. Λες και δεν υπήρχε!!!
Και όταν το διάστημα των 4 μηνών τελείωσε - με βασανιστικό τρόπο - και η περίοδος μου επανήρθε αποφάσισα να κλείσω το επόμενο ραντεβού… με νέες ελπίδες, νέους στόχους, νέα προσπάθεια. Δεν πρόλαβα όμως… Από τις ειδήσεις έμαθα το απόγευμα της 16ης Ιουλίου του 2005 ότι ο γιατρός μου είχε ατύχημα στο οποίο έχασε τη ζωή του. Βρέθηκα στο "κενό" χωρίς να μπορώ να πιαστώ από πουθενά. Έκλαιγα… αλλά δε θυμάμαι για ποιο λόγο ακριβώς… για το χαμό ενός ανθρώπου που ήξερα 11 χρόνια ή για το άδοξο τέλος του επιστήμονα που είχα στηρίξει όλες τις ελπίδες μου για τη γέννηση του δικού μου παιδιού;
Δυο μέρες μετά μια φίλη, που είχε αποκτήσει με την πρώτη εξωσωματική δυο μωρά, με πήρε τηλέφωνο. Ήξερε. "Θα πας στο δικό μου γιατρό!... θα σου κλείσω εγώ το ραντεβού". Δεν είχα επιλογή αλλά ούτε και τη δύναμη να αρνηθώ. Περισσότερο ένιωθα την ανάγκη να "πιαστώ" από κάπου, παρά να αντιδράσω ή να διαφωνήσω. Ο νέος γιατρός μου πρότεινε μια ακόμα σπερματέγχυση αφού μόλις είχα εγχειριστεί και αν αυτή δεν ήταν πετυχημένη, θα έκανα και εγώ την πρώτη μου εξωσωματική.

 

 

 
Ξεκίνησα τη νέα προσπάθεια το Σεπτέμβριο του 2005 πεπεισμένη όμως για την αποτυχία! Για πρώτη φορά διαψεύστηκα. Το αποτέλεσμα της 14ης σπερματέγχυσης ήταν ΘΕΤΙΚΟ. Δεν το πίστευα… κανένας από τους δυο μας δεν τον πίστευε… ο θεός μας είχε λυπηθεί φανταστήκαμε. Η χαρά μου απερίγραπτη. Σιγά – σιγά άρχισαν ξανά να χρωματίζονται τα όνειρα μου… ούτε η μικρή αποκόλληση που εντοπίστηκε στον πρώτο υπέρηχο ήταν ικανή να σακιάσει την ευτυχία. Το μόνο που άκουγα εκείνη τη μέρα ήταν οι χτύποι της καρδιάς του παιδιού μου, του παιδιού που έπαιρνε σάρκα και οστά! Όμως η χαρά κράτησε για 3,5 μόλις μήνες. Η αποκόλληση, έφερε το αίμα, το αίμα καλλιέργησε μικρόβιο που κόλλησε στο σάκο του μωρού και τον έσπασε με αποτέλεσμα να χαθούν πολύτιμα υγρά... "Πρέπει να το πάρουμε" ήταν τα λόγια του γιατρού που έγιναν μαχαίρια στη ψυχή μου. Κράτησα τη ψυχραιμία μου μέχρι να βγώ από το ιατρείο εκείνη τη μέρα και ουσιαστικά δεν έκλαψα ποτέ για το χαμό αυτού του παιδιού. Εγκλώβισα τον πόνο μέσα μου. Δεν έχω νιώσει τόσο άδεια όσο ένιωσα την επόμενη μέρα βγαίνοντας από το χειρουργείο και μετά τη διακοπή της κύησης… σιχαινόμουν το ίδιο μου το σώμα που δεν ήταν ικανό να προστατέψει ένα τόσο μικρό έμβρυο.
Και αυτή ήταν η αρχή της νέας μου περιπέτειας… Κατάθλιψη, κρίσεις πανικού με ταλαιπωρούσαν για ένα χρόνο, διάστημα στο οποίο η σκέψη και μόνο μιας νέας εγκυμοσύνης με κατατρόμαζε. Είχα πείσει τον εαυτό μου πλέον ότι δε θα τα κατάφερνα, προσπαθούσα να καταπνίξω τις λιγοστές ελπίδες μου και να ζήσω χωρίς ουτοπίες. Δέχτηκα να στηριχτώ ψυχολογικά από ειδικό προκειμένου να γλυτώσω από τις κρίσεις πανικού που γίνονταν όλο και πιο πολλές .
Οι κρίσεις εξαφανίστηκαν και μετά το χρόνο μόνη μου πλέον ζήτησα από το γιατρό μου να ξεκινήσει με τη πρώτη εξωσωματική. Η ψυχανάλυση δε κατάφερε να θάψει τις ελπίδες μου… απλά με έκανε να δω τη ζωή από διαφορετική οπτική γωνία. Με έκανε πιο δυνατή, μου έμαθε ότι επιτυχία και αποτυχία είναι εμπειρίες που πρέπει να βιώνουμε στο πέρασμα μας από αυτόν τον κόσμο, αν θέλουμε να θεωρούμαστε φυσιολογικοί άνθρωποι.
Η πρώτη εξωσωματική έφερε θετικό αποτέλεσμα. Τρίδυμη κύηση διαπιστώθηκα στον πρώτο υπέρηχο που κατέληξε σε δίδυμη μετά από την 12η εβδομάδα. Φοβήθηκα… αλλά δεν εγκατέλειψα την σκέψη ότι αυτή τη φορά θα βιώσω τη μητρότητα... Δεν άφησα τα αρνητικά συναισθήματα να καταπνίξουν τα θετικά.
 
 
 Μετά από 7,5 μήνες, στις 25 Απριλίου του 2008 έφερα στον κόσμο τα δύο μωρά μου – ένα αγόρι και ένα κορίτσι – πρόωρα γεννημένα αλλά υγιέστατα.
Η ζωή μου από τότε άλλαξε ριζικά… έχει διαφορετικό νόημα. Όσο ζω δε θα πάψω να ευγνωμονώ τους ανθρώπους που στηθήκαν αρωγοί στην προσπάθεια μου 
- τον άντρα μου, που ανέβηκε μαζί μου τον τόσο ανηφορικό δρόμο
- τον γιατρό μου, που πίστεψε στις δυνατότητες του οργανισμού μου και τον έκανε να λειτουργήσει άψογα κάτω από την πίεση μιας τεχνικής γονιμοποίησης
- την ψυχαναλύτρια μου που αγκάλιασε την πονεμένη μου ψυχή τόσο διακριτικά και με τόση ευαισθησία
- την οικογένεια μου που σιωπηρά υπέφερε δίπλα μου, στηρίζοντας με όχι μόνο ψυχολογικά αλλά και οικονομικά 
Στόχος πλέον της ζωής μου, εκτός της σωστής ανατροφής που θέλω να δώσω στα παιδιά που έφερα στον κόσμο, είναι να στηρίξω σε ψυχολογικό επίπεδο με οποιοδήποτε δυνατό τρόπο κάθε γυναίκα που είναι ή πρόκειται να μπει στο σκοτεινό και δύσβατο μονοπάτι που πέρασα και εγώ!!!
Μπορεί οι δοκιμασίες να ήταν πολύ σκληρές, πολύ πιο δύσκολες από ότι φανταζόμουν. Ήταν όμως απαραίτητες. Μου διδάξαν ότι κάθε δοκιμασία είναι αυτή που σε φέρνει όλο και πιο κοντά στη πραγματοποίηση του ονείρου!!!
 
 
 
Η ιστορία αυτή βρίσκεται στην αρχική σελίδα ενός φόρουμ που δημιούργησα με την βοήθεια του άντρα μου λίγο μετά τη γέννηση των μωρών μου. Αρχικά θα ήθελα ..αν φυσικά το επιτρέπεις να τοποθετήσω το blog σου σαν σύνδεσμο στην σελίδα μου-η εμπειρία σου μπορεί να βοηθήσει πολλές γυναίκες που βρήσκονται στην προσπάθεια κυρίως σε ψυχολογικό επίπεδο. Θά ήταν ακόμα πολυτιμότερη η συμμετοχή σου στο συγκεκριμένο φόρουμ ως μέλος.....σε αυτή τη χρονική στιγμή ..τα μέλη του συγκεκριμένου χώρου είναι μόλις 47...εκ των οποίων πολύ λίγα είναι ενεργά και όχι σε καθημερινή βάση! Στόχος μου είναι να το κάνω ενεργό ,να φιλοξενεί γυναίκες που μέσα του θα εκφράζουν όλες τις ανησυχίες τους,τους προβληματισμούς τους,τον πόνο και την ενοχή τους....γυναίκες που στην πραγματικότητα νιώθουν μοναξιά περπατώντας το δυσβατο μονοπάτι της υπογονιμότητας....αλλά συνχρόνως να βρίσκουν ενα χώρο οπου θα μπορούν να ενημερωθούν σχετικά με το τι έχουν να αντιμετωπίσουν..! Δυστυχώς, αν και αρχικά νόμιζα ότι θα μου είναι ευκολο να το κάνω μόνη ....αποδείχτηκε δύσκολο λόγο των αυξημένων μου υποχρεώσεων ...δουλειά και ανατροφή των μωρών!! Ετσι κάθε ειδους βοήθεια θα ήταν σημαντική στην επίτευξη του στόχου αυτού και εγώ θα το εκτιμούσα αφάνταστα. 
Σε ευχαριστώ για το χρονο που διέθεσες προκειμένουν να διαβάσεις το μαιλ αυτό....και θα περιμένω την απαντηση σου .
Με εκτιμηση Βίκυ

Wednesday, January 20, 2010

Εξομολόγηση


Είχαν περάσει δύο χρόνια όταν τελικά εκείνη αποδέχτηκε το γεγονός ότι κάτι πήγαινε στραβά.

Μπήκε στο ιατρείο του γυναικολόγου, προετοιμασμένη να ακούσει τα χειρότερα μα όχι ακριβώς έτοιμη για ό,τι άκουσε.
Το κέντρο που είχε κάνει τη σαλπιγγογραφία αρνιόταν να της δώσει απάντηση κι έτσι ήταν λογικό ότι αυτό που θα της έλεγε ο γιατρός της δεν θα ήταν και τόσο αισιόδοξο.
Μετά τη συνάντηση μαζί του, έπρεπε να μιλήσει στον άντρα της. Μουδιασμένη για όσα δεν καταλάβαινε, για όσα δεν ήξερε, για τις απορίες που της είχαν γεννηθεί, κατάφερε να του μεταδώσει το ίδιο μούδιασμα που είχε κι εκείνη.
Ζούσε σε μια πόλη που όλοι την ήξεραν. Και φοβόταν ότι ο γιατρός της δεν της έλεγε όλη την αλήθεια.
Όλο το απόγευμα εκείνης της ημέρας, διάβασε ό,τι υπήρχε στο ίντερνετ, και πήρε τηλέφωνο 3 γιατρούς σε 3 διαφορετικά μέρη της Ελλάδας να τους ρωτήσει τι ακριβώς είχε και το κυριότερο τι να περιμένει.
Όλοι την έσπρωξαν στην εξωσωματική γονιμοποίηση.
Άρχισε ένας μαραθώνιος ταξιδιών, πήγαινε - έλα, εξετάσεις και το χειρότερο....η κολπική εξέταση. Μπλιαχ! Όσες φορές κι αν την τιμωρούσαν έτσι, εκείνη την καρέκλα και ό,τι επακολουθούσε, δεν θα το συνήθιζε ποτέ!
Ο γιατρός που βρήκε στην Αθήνα, μετά από πολλές έρευνες ήταν "κεφάλι" στο αντικείμενο.
Άλλαζε γραβάτα κάθε πρωί και απόγευμα, κι όταν έμπαινε στο κέντρο ενημέρωνε και τον κύκλο γύρω του που τον ακολουθούσε, πότε είχε πάρει το συγκεκριμένο πουκάμισο ή κοστούμι.
Δεν αναλάμβανε να κάνει την εξωσωματική αν δεν γινόταν πρώτα εγχείρηση να αφαιρεθούν οι σάλπιγγες.
Τότε το βλαχάκι μπήκε για πρώτη φορά στο Μητέρα. Έγιναν οι απαραίτητες εξετάσεις και παρά την αντίθετη άποψη του γιατρού, έφυγε ξανά για το χωριό του για να βρει τις 700.000 χιλιάδες που χρειαζόταν η εγχείρηση.
Όταν πήγε στον πατέρα της , εκείνος της απάντησε πως ό,τι λεφτά έχει, δεν μπορεί να τα σηκώσει γιατί τα είχε κλειστά και θα έχανε τους τόκους.
Έτσι, βγήκε στη γύρα και δανείστηκε από όσους μιλούσαν ελληνικά. Σε κάποιες περιπτώσεις και σπαστά ελληνικά.
Η εχγείρηση έγινε και μετά από λίγο καιρό γράφτηκαν τα πρώτα φάρμακα και κάποιες εξετάσεις. 300.000 τα φάρμακα.
Δόσεις για τα έπιπλα, δόσεις για τα εργαλεία του νέου μαγαζιού που είχε στήσει ο σύζυγος, τα δανεικά, όλα έτρεχαν.
Μισή ντροπή δική της μισή όποιου έπεσε μπροστά της, μπήκε σε ένα φαρμακείο.
Τα ίδια συναισθήματα που νοιώθει κάποιος που αναγκάζεται να ζητιανέψει στα καλά καθούμενα στην κεντρική πλατεία της πόλης του, τα ίδια ακριβώς ένοιωθε κι αυτή.
"-Δεν σε ξέρω, δεν με ξέρεις. Θέλω να κάνω εξωσωματική όμως και χρειάζομαι τη βοήθειά σου. Μπορώ να σου πληρώνω τα φάρμακα που μου έχουν γράψει όποτε έχω; "
Η φαρμακοποιός την κοίταξε, της χαμογέλασε, της κατέβασε όλα τα φάρμακα, της τα έβαλε σε μια τσάντα και την έσπρωξε απλά προς την έξοδο.
Της ευχήθηκε καλή επιτυχία και εκείνη ένοιωσε την παρορμητική ανάγκη να την αγκαλιάσει και να την σφίξει γιατί το "Ευχαριστώ" έπεφτε φτωχό πολύ.

Και όλα άρχισαν.
Ενέσεις, χρονόμετρα, ταξίδια, εξετάσεις, υπέρηχοι, αναμονή, ασθενείς, γιατροί, μαίες, οι φωτογραφίες παιδιών που είχαν έρθει στον κόσμο επειδή κάποιοι βοήθησαν κάποιους...
Νύχτες άυπνες. Συναισθήματα φόβου, θυμού, απόρριψης. Οργής.
Μυστικοπάθεια. Αίσθημα ανικανότητας.
Το σύμπαν συνωμοτούσε κι όλα τα καροτσάκια με τα μωρά πέρναγαν από μπροστά της.
Φίλες, γνωστές, έμεναν έγκυες.
Και το πανηγύρι γύρω γύρω ρωτούσε: "Μα καλά...τόσα χρόνια κι εσείς δεν έχετε ακόμα παιδί;"
Κι όσες φορές εκείνη απογοητευόταν, εκείνος ήταν βράχος.
Βόλτα στις 3 τα ξημερώματα; Φύγαμε!
Νεύρα χωρίς λόγο; Δεν πειράζει.
Πονάς; Μαζί σου...

Κι έγινε η πρώτη προσπάθεια. Αφαίρεση ωαρίων, χωρίς αναισθητικό.
Ο γιατρός μιλούσε για τη νέα του γραβάτα. Αναισθησιολόγος....απών.
4 κοπέλες πριν από εκείνη, ριγμένες σε άσπρα κρεβάτια με ρόδες, 6 κοπέλες μετά από εκείνη στην ίδια κατάσταση.
Γρήγορες, μετρημένες κινήσεις, το τέλος.

"-Η επόμενη πελάτισσα!"

Κι εκείνη ακριβώς τη στιγμή, εκείνη αισθάνθηκε σαν πουτάνα υπό δοκιμή.
Κατάφερε να σηκωθεί και να φτάσει στο μπάνιο για να αδειάσει το περιεχόμενο που δεν υπήρχε από το στομάχι της.
Λυπήθηκε που δεν είχε το θράσσος να το κάνει μπροστά στο γιατρό για να έβλεπε τη φάτσα του.

Και η πρώτη προσπάθεια απέτυχε.

Αγώνας να ξεπληρωθούν τα δανεικά. Αγώνας για τη δουλειά. Αγώνας να πληρώσουν μέχρι και τη βενζίνα που είχαν χρεωθεί για τα δρομολόγια.
Λεφτά....λεφτά..λεφτά......και η αποτυχία.

Ασήκωτη.

Οι ισορροπίες λεπτές.

Και το πανηγύρι γύρω-γύρω είχε ένα πολύ όμορφο πάτημα όποτε αποφάσιζε να σε πατήσει κάτω μέχρι να πεις "Ελεος!"

Μια κρύα δεύτερη προσπάθεια, με το ταμείο, για να γλιτώσει χρήματα (Χα!) να πηγαίνει στο "Αλεξάντρας" μα τις εξετάσεις να πρέπει να τις κάνει αλλού, να ταξιδεύει πίσω και ξανά Αθήνα της κόστισαν μια εξωσωματική σε ένα κέντρο και ήταν ακόμη στα μισά. Δεν είχε τελειώσει καν τις πρώτες εξετάσεις.
Το νοσοκομείο δεν δεχόταν καμμία εξέταση από το ιδιωτικό κέντρο.
3 μήνες χαμένοι ανάμεσα σε λεωφορεία, εργαστήρια, εξετάσεις και δεν είχε δει ακόμα γυναικολόγο.
Και της ήταν αρκετοί.

Κρυφά μια Παρασκευή, παίρνει το λεωφορείο για την Αθήνα.
Ένας συγγενής είναι δικηγόρος. Τον έχει ενημερώσει για το τι θέλει να κάνει.
Διαζύγιο εις βάρος της, κι ό,τι ζητήσει ο σύζυγος η απάντηση θα ήταν ναι.
Χωρις διαπραγματεύσεις, χωρίς θυμούς, χωρίς καυγάδες.
Ό,τι κι αν της είπε ο δικηγόρος εκείνη ανένδοτη.
Δεν μπορούσε να στερήσει από έναν άνθρωπο που ήταν η Αγάπη προσωποποιημένη την οικογένεια κι ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Στο γυρισμό με το λεωφορείο, συναντά μέσα τη μαία του γιατρού που της είχε κάνει την εξωσωματική. Μαθαίνει πως εκείνος είχε φύγει για διάφορους λόγους (κυρίως για ανάρμοστη συμπεριφορά )από το κέντρο και το είχε αναλάβει ο άλλος μέτοχος.
Ένας άνθρωπος που είχε την πλήρη υποστήριξη όλων όσων εργάζονταν στο κέντρο και που είχε πια την ευθύνη να καθαρίσει ό,τι είχε σακατέψει το "κεφάλι" που έφυγε.
4 ώρες η μαία της πιπίλιζε τα μυαλά.

"-Μια επίσκεψη θα κάνεις, τίποτα άλλο! Μίλησέ του μόνο!" της έλεγε και της ξανάλεγε.

Και εκείνη ξαναγύρισε με το ίδιο λεωφορείο στην Αθήνα.
Πήγε και είδε τον γυναικολόγο με έκτακτο ραντεβού κλεισμένο από τη μαία.
Μπήκε στο γραφείο του γεμάτη τσαμπουκά και με το στυλ "Χάρη-σας-κάνω-μη-μου-πολυκολλάτε!"
Και βρήκε έναν πράο ΑΝΘΡΩΠΟ που την λογάριασε ως ασθενή του.
Της εξήγησε πως η απαίσια διαδικασία που πέρασε την πρώτη φορά δεν ήταν ακριβώς η φυσιολογική. Είχαν γίνει λάθη. Κι αισθανόταν ένοχος επειδή με την άγνοιά του εκείνος είχε επιτρέψει να συμβούν.

Ήταν γύρω στις 2 ώρες μέσα στο γραφείο του.
Τέσσερις προτάσεις του θα την συντροφεύουν μέχρι να πεθάνει.
"-Η πάθησή σου δεν αποκλείει την πιθανότητα να κάνεις παιδί. Λες πως θες να τα παρατήσεις. Σκέψου λοιπόν τον εαυτό του στα 45 του, που δεν θα έχει πια επιλογές, να αναρωτιέται αν έκανες ό,τι περνούσε από το χέρι σου για να κρατήσεις ένα μωρό στην αγκαλιά σου. Δώσε την απάντησή σου και πορεύσου με αυτήν."

Μπόρεσε και του μίλησε για όλα. Για τα χρήματα που χρωστούσε, για τη δυσκολία με τα φάρμακα, για τη δυσκολία της μεταφοράς. Κι εκείνος άκουγε ήρεμος, και της έδινε ό,τι εναλλακτικές μπορούσε να της δώσει.

Κι άρχισε πάλι ένας αγώνας. Το δεύτερο ημίχρονο.
Πήρε το δικηγόρο και του είπε να περιμένει.
Πάλι φάρμακα. Πάλι δανεικά. Πάλι εξετάσεις. Φτου κι από την αρχή.
Λεωφορεία, τσάντες με παγάκια για τις ενέσεις, καύσωνας, τρέξιμο, αγωνία, αγωνία, αγωνία....
Μέχρι που τρώει μια φλασιά.... Αφού είχε αποφασίσει τι θα κάνει μετά την πρώτη προσπάθεια, ας πάει και το παλιάμπελο, θα έκανε τη δεύτερη και αν αποτύγχανε κι εκείνη, θα συνέχιζε με το σχέδιό της.

Το πανηγύρι γύρω γύρω την έπειθε πως για να μην έχει παιδιά, σημαίνει πως δεν άξιζε να κάνει παιδιά. Και πως ο Θεός τιμωρεί όσους δεν έχουν συμπεριφερθεί καλά στη ζωή τους.

Και η μεγαλύτερή της έκπληξη ήταν ο Άνθρωπος - Γιατρός.
Συνέχιζε και την συναντούσε με την ίδια τρυφερότητα, την ίδια έγνοια όπως και την πρώτη φορά.
Παρέμενε η ασθενής που είχε δει την πρώτη φορά στο γραφείο του.
Δεν της ζήτησε ούτε μια φορά τα χρήματα....
Δεν ανέφερε ποτέ πόσο θα στοιχίσει. Όσες φορές κι αν τον ρωτούσε γιατί ήταν θέμα επείγον για εκείνη, ο Άνθρωπος άλλαζε συζήτηση.

Κι ήρθε η μέρα του τεστ. Βγήκε θετικό.
Βγήκε στον κεντρικό δρόμο της πόλης και ούρλιαζε από τη χαρά της. Και δεν ήταν μόνη.
Δίπλα της ήταν εκείνος.
Και πίσω τους ο μικροβιολόγος που είχε ζήσει όλη την ιστορία από την αρχή των προσπαθειών.
Πήρε το γιατρό της και τον άκουσε να φωνάζει από χαρά. Της ζήτησε να μην ανέβει Αθήνα, να κάνει μια κολπική εξέταση στην πόλη της. Χρειαζόταν μια επιβεβαίωση για το μέγεθος του εμβρύου.
Πήγε στο μοναδικό γιατρό που είχε τότε τέτοιο υπέρηχο στην πόλη της. Και της είπε να σταματήσει να λέει ψέμματα στο σύζυγο. Δεν ήταν έγκυος πια. Ένα έμβρυο που είχε εμφυτευθεί, το είχε χάσει και του το έκρυβε.
Βγήκε ο γιατρός και ζήτησε από το σύζυγο να την πάει για ένα καφέ, για να ξεχάσει το όλο ζήτημα. Να μην περιμένει να γίνει πατέρας. Όλα είχαν πάει στράφι.

Πήρε ξανά τον Άνθρωπο στην Αθήνα. Της ζήτησε να μείνει ακίνητη για 2-3 μέρες και μετά να πάει να την δει.
Στις 11 το βράδυ, τον παράκουσε και είχε φτάσει ήδη Αθήνα τον πήρε σπίτι του τηλέφωνο, και εκείνος ήρθε έξω από το κέντρο (σχεδόν) με τις πυτζάμες του να κάνουν τον υπέρηχο που θα τα διέλυε όλα.
Αμ δε! Βρήκε ένα σάκο με ένα φασολάκι μέσα....
Και μετά από ελάχιστα δευτερόλεπτα ακούστηκε ένα δυνατό "Ντουπ-ντουπ-ντουπ!"
"-Η καρδιά του είναι" είπε ο Άνθρωπος. Το φασολάκι ήταν μια χαρά!
"-Α! για μισό λεπτό. Ντουπ-ντουπ-ντουπ-ντουπ!" σε έναν πιο γρήγορο ρυθμό από τον προηγούμενο...
"Και το άλλο έμβρυο είναι μια χαρά! Αυτή είναι η άλλη καρδιά!" είπε ο Άνθρωπος.

"-Γιατρέ μου, ένα έχω και το έχω χάσει. Δεν ξέρεις τι λες!" απάντησε εκείνη.
Ο σύζυγος είχε βγει και ούρλιαζε στους άδειους διαδρόμους του κέντρου.

"-Έχεις δίδυμα και επιστροφές δεν κάνω δεκτές!" της είπε και αγκαλιάστηκαν αυθόρμητα κλαίγοντας. Ο Άνθρωπος έκλαιγε μαζί της! Μα γιατί;

"-Αυτός είναι ο σκοπός μου. Ο ρόλος μου. Το έργο μου. Μα εξαρτάται κι από όλες εσάς που είστε ασθενείς μου. Και μαζί, τα καταφέραμε πολύ καλά, δεν νομίζεις;" της απάντησε.

Μετά εκείνη κοίταξε την στάση που είχε στην άχαρη καρέκλα, τις πυτζάμες του γιατρού, τα στραβά γυαλιά του που έβαλε άρον άρον όταν τον πήρε τηλέφωνο, ο Άνθρωπος ακολούθησε το βλέμμα της και σκάσανε στα γέλια!
Στις 28 Ιανουαρίου, γεννήθηκαν οι δίδυμες.

Ο Άνθρωπος πληρώθηκε μετά από 6 μήνες.

Πήρε τα μισά χρήματα από όσα πίστευαν πως θα στοίχιζε η εξωσωματική.

Αρνήθηκε να πληρωθεί εκείνος, η μαία του και όλοι οι υπέρηχοι που έγιναν κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.

Όταν πήγε να του δώσει τα χρήματα αναγκάστηκε να πάρει και τα δύο μωρά μαζί αφού δεν είχε που να τα αφήσει.

Και μέσα στην αίθουσα αναμονής ντράπηκε. Εκείνη είχε πια δύο μωρά. Οι άλλοι περίμεναν.

Ζήτησε συγνώμη για την αναστάτωση από όλους.

Βγήκε ο Άνθρωπος - Γιατρός, τους αγκάλιασε , έβαλε τα πορτ μπεμπέ στο πάτωμα κι έκατσε ανάμεσά τους.

Εκείνη τα τραβούσε για να τα κρύψει, και ο Ανθρωπος της έλεγε να του τα αφήσει λίγο..

"-Όλοι παλεύουμε για αυτό το θαύμα, μα όλοι μου στέλνουν φωτογραφίες... Κανείς δεν μου φέρνει να δω τη Ζωή όταν αυτή αρχίζει...."

Σκόρπια κομμάτια της εμπειρίας μου είχα ξαναγράψει.

Μετά από 8 χρόνια μπόρεσα χωρίς δακρύβρεχτα κείμενα να το ολοκληρώσω.

Εξαιτίας κάποιων κειμένων μου, η Ρούλα, μια άγνωστη από το διαδίκτυο, με βρήκε και βρήκε και την άκρη του νήματος.

Απέκτησε έναν γιο και κάνει τη δεύτερή της προσπάθεια.

Μια άλλη ψυχή το προσπαθεί ακόμα.

Κάποιος βρήκε αυτό το μπλογκ που έχω ξεκινήσει και που δεν το έχω τελειώσει γιατί δεν μου ήταν εύκολο και ξεκινά κι εκείνος σύντομα.

Πρόσφατα έμαθα πως και κάποιος άλλος διαδικτυακός φίλος είναι σε αυτή τη θέση.

Δεν ρωτώ λεπτομέρειες γιατί ξέρω το συναίσθημα.

Εύχομαι μόνο ολόψυχα όλα να πάνε κατ' ευχή. Για όλους.

Είναι αγώνας άνισος. Πιθανοτήτων v. συναισθημάτων.

Ο Άνθρωπος - Γιατρός μου είναι πάντα στη σκέψη μου.

Τον σκέφτομαι ακόμα με την ίδια αγάπη και τρυφερότητα όπως τότε. Μαθαίνω ακόμα νέα του, από απόσταση, διακριτικά. Καμαρώνω για εκείνον γιατί συνεχίζει να παραμένει Άνθρωπος και μετά γιατρός. Όποιοι φίλοι/γνωστοί έχουν πάει εκεί μετά από υπόδειξή μου, με κάνουν να μετανοιώνω που δεν μίλησα ανοιχτά πιο νωρίς. Ο Μηνάς και όσοι είναι γύρω του, συνεχίζουν και αντιμετωπίζουν τα ζευγάρια ως ασθενείς και όχι ως πελάτες. Είναι εκεί και τους στηρίζουν όπως στήριξαν εμένα πριν τόσα χρόνια.

Η φαρμακοποιός, τυχαία το έμαθα, συνεχίζει με την ίδια διάθεση να βοηθάει όπου και όπως μπορεί.

Ο σύζυγός μου παραμένει ο ήρωάς μου για εκείνη την περίοδο.

Ήρωας που κατάφερε να με αντέξει. Να με ανεχτεί.

Και η πιο όμορφη εικόνα μου είναι εκείνου ανάμεσα στα παιδιά μας.

2017 Ενημέρωση:
18 χρόνια μετά....
Συνεχίζω να μιλάω δυνατά για ό,τι πέρασα, ό,τι αντιμετώπισα. 11 οικογένειες που διάβασαν την ιστορία μου, είχαν την ευτυχία να γίνουν γονείς στο ίδιο κέντρο που έγινα κι εγώ μαμά. Θα ήμουν νονά στα 4 από αυτά αν είχα την οικονομική δυνατότητα. Συνεχίζω να καμαρώνω για αυτόν τον Άνθρωπο που μετά είναι και γιατρός και για όλη του την ομάδα.
Η ανάγκη μου να είμαι εκεί σε όποια χρειάζεται βοήθεια σε μια τέτοια προσπάθεια, με ώθησε ώστε να μπω σε μια ομάδα, την Μυστική Πύλη, στο Facebook, και να βοηθώ όσο γίνεται.
Πολλές έγιναν μανούλες. Ήρθαν ''απέναντι'' όπως το λέμε.
Υπάρχουν κι άλλες, και θέλω να είμαι εκεί για αυτές.. 

Ιστορίες...

Αν κάποια από τις κοπέλες που περνάει ή έχει περάσει μια παρόμοια διαδικασία και θέλει να τη μοιραστεί μαζί μας, ας μου τη στείλει στο εμαιλ μου και θα τη δημοσιεύσω. 

Επειδή τα σχόλια που γράφονται είναι σε διαφορετικά θέματα κάθε φορά, και θεωρώ πως και δύσκολο είναι να παρακολουθήσει κάποια τις απαντήσεις αλλά και επειδή δεν θα ήθελα η εξομολόγηση της κάθε μίας μας να χάνεται σε ένα απλό σχόλιο....

Και ένα  υστερόγραφο...

Ο πανικός είναι ο χειρότερος σύμβουλος. Το να παραδεχτώ ότι είχα άγνοια για το τι σημαίνει η εξωσωματική ως λέξη  ακόμα πόσο μάλλον ως διαδικασία ήταν και για μένα πολύ δύσκολο. Δεν είναι ντροπή όμως. Είναι το πρώτο βήμα. 

Το επόμενο είναι να δεχτείς την ασθένειά σου. Ή την ασθένεια του συντρόφου σου. 

Για τον εαυτό σου θεωρώ ότι είναι δυσκολότερο και να τον "συγχωρήσεις" και να τον παρηγορήσεις αν το πρόβλημα είναι λόγω δικής σου ασθένειας. Γιατί ασθένεια είναι. Μην επιτρέπετε σε κανέναν να σας μεταχειριστεί σαν υποψήφια πελάτισσα. Γιατί αν ήταν έτσι θα ψάχναμε για εμπόρους και όχι για γιατρούς που γιατρεύουν...

Αν το πρόβλημα οφείλεται σε ασθένεια του συντρόφου σου, απλά βάλε τον εαυτό σου στη θέση του. Και θα καταλάβεις πολλά...

Κυρίως όμως θα καταλάβεις πόσο τον αγαπάς...